خوب، به نظرم من با این نوشتنم مسخره اش رو در آوردم. چند روز پیش داشتم چند تا از پست های اخیرم رو میخوندم. بعدش از خودم پرسیدم آیا واقعا این منم؟ یعنی آیا واقعا تمام محدوده وجود و تفکر من همین چهار خط حرفیه که اینجا زدم؟ یک کم بیشتر که فکر کردم دیدم این ها من نیستم. حتا الان نمی تونم بهت بگم که من کیم، من چیم؟ من آدمی با این همه ادعا-البته فکر نکنی من خودم رو برای بقیه می گیرم، ابدا. ولی خودم رو بیچاره می کنم. یعنی همش از خودم توقع بیشتر دارم. این ادعایی که می گم یه چیز درونیه-، کسی که خیلی ها با انگشت به هم نشون اش می دادند تبدیل شده به یه موجود هزار پا-اینو میگم چون بعد از یه خواب تو کودکی از هزار پا هم می ترسیدم هم بدم میومد- که اغلب اوقات جوونی اش رو داره غر میزنه. یا یه جورایی داره وقت اش رو تلف می کنه.

پنج شنبه این هفته تولد منه. من دارم شوخی شوخی بیست و سه ساله میشم. یعنی بیست و سه سالم پر میشه. همیشه وقتی نزدیکای تولدم میشه به این فکر می کنم که من از سال پیش تا حالا چه تغییرات مثبتی کردم. الان احساس می کنم که همه اش در جا زدم. البته به جز یه مورد اونم قطع رابطه با سیامک بعد از سه سال که واقعا درست بود و ای کاش تجربه کافی داشتم یا کسی که تجربه داشت پیشم بود و من زودتر تموم اش می کردم.

چند روز پیش داشتم فیلم دو زن رو که یکی از کانال های ماهواره میداد میدیدم. یه جای فیلم نیکی کریمی به شوهرش که آتیلا پسیانیه میگه نه تربیت تو درست بوده نه من.هیچ کدوم از ما رو برای لذت بردن از زندگی تربیت نکردند...

بعضی ها مثل بابای من فکر می کنند زندگی کردن بیشتر یه وظیفه است و لذت بردن از زندگی رو یه چیز فانتزی و لوکس میدونند که یه موضوع جنبیه. بعضی ها هم مثل مامانم  همش فکر می کنند برای لذت بردن باید صبر کرد تا اوضاع بهتر بشه. من متاثر از این دو تا بزرگ شدم. پس ببین که احتمالا چه گندی شدم من...!

تغییر کردن خیلی سخته حتی اگه آدم خودش بخواد بازم سخته. من خیلی سعی کردم ولی موفق نشدم. کسی که همیشه سعی کرده دید من رو نسبت به زندگی عوض کنه و راه لذت بردن از ساده ترین چیزها رو یادم بده استادم بوده. شاید قرار گرفتن اون سر راه من و یا حتی من سر راه اون یه جور شانس بوده....

پ.ن.1. دو روزه درس نخوندم و دارم از عذاب وجدان میمیرم!

پ.ن.2. من بزرگترین هدیه تو زندگی رو دیروز گرفتم. مطمئنم اگه این هدیه رو سه چهار سال پیش می گرفتم خیلی بیشتر حال می کردم ولی خوب الان هم نمک نشناس نیستم. فقط دعا کن من زودتر رانندگیم خوب بشه و تصادف نکنم که اگه اتفاقی بیافته من شخصا روزگار خودم رو سیاه خواهم کرد!

پ.ن.3. رضا جان خیلی احساس بابا شدن کردی ها....امیدوارم خدا بهتون یه بچه تپل مپل خوشگل بده که ترجیحا دختر هم باشه!

امروز رفته بودم تجریش خرید. من عاشق میدون تجریش هستم. تو چهار سالی که دانشگاه میرفتم همیشه با لذت فاصله بین میدون تجریش تا قدس رو طی می کردم. یک پالتوی خوشگل و یه بوت خریدم. من عاشق خرید کردنم. اصلا یکی از انگیزه هام برای کار کردن اینه که پول در بیارم برم باهاش لباس و کفش و کیف بخرم. تصمیم هم گرفتم هر وقت رفتم سرکار همه حقوق ماه های اول رو حیف و میل کنم و آت و آشغال بخرم. در حال حاضر نمی تونم این کار و بکنم. یعنی دست و بالم اینقدر باز نیست. هر وقت میخوام به بابام بگم پول بده احساس خوبی ندارم...

جز این که الان دارم چهارگاه داریوش طلایی رو گوش می دم. قشنگه. می دونی تقریبا جونم به لبم رسید تا تونستم چهارگاه ردیف رو تا آخر بزنم، خاطره خوشی از چهارگاه زدن ندارم. حتی اون موقع به تعطیل کردن ساز فکر می کردم. الان که با استاد دوست هستم و بهش می گم که واقعا سر این قضیه اذیت شدم. خیلی خونسرد می گه حتما اون موقع وقت اش نبوده که چهارگاه بزنی... نمی دونم چرا این حرف اش یه جورایی لج من رو در می آره، در حالی که با تمام وجود سعی می کنم این احساس رو انکار کنم. به خصوص وقتی فکر می کنم که استاد فقط معلم نیست، راهنما هم هست. اون موقع که من حرص می خوردم نمی دونم کجا بوده و چطور متوجه نمی شده!

راستی این روزا آهنگ ساری گلین آلبوم "به تماشای آب های سپید" علیزاده رو بیش از هر چیز گوش می کنم. کلی باهاش حال میکنم.

خوب شد حس نوشتن نداشتم!